• ΝΕΥΡΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ


    Αγγειακό Εγκεφαλικό Επεισόδιο, Κρανιοεγκεφαλικές Κακώσεις, Κακώσεις Νωτιαίου Μυελού, Σκλήρυνση Κατά Πλάκας, Νόσος Πάρκινσον.

    Επικοινωνήστε Μαζί μας
  • 1

Αγγ. Εγκεφαλικό Επεισόδιο

Τι είναι το αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο;

Στο εγκεφαλικό επεισόδιο παρατηρείται απότομη διαταραχή στην εγκεφαλική κυκλοφορία του αίματος, προκαλώντας απότομη βλάβη στον εγκεφαλικό ιστό. Η βλάβη προκαλείται με την απουσία οξυγόνου, το οποίο μεταφέρεται με την αιματική ροή. Τα νευρικά κύτταρα συνεπώς στερούνται οξυγόνου και νεκρώνονται μέσα σε λίγα λεπτά. Οι σωματικές λειτουργίες που βρίσκονται κάτω από τον έλεγχο αυτών των νευρικών κυττάρων υποχωρούν ή διακόπτονται.

Υπάρχουν δύο τύποι εγκεφαλικού επεισοδίου:

Ισχαιμικό (Όταν ένα αιμοφόρο αγγείο στον εγκέφαλο αποφραχθεί απότομα και σταματάει η ροή του αίματος)
Αιμορραγικό (Συνεπεία ρήξης αγγείου του εγκεφάλου προκαλείται αιμορραγία. Η αιμορραγία είναι ενδοκρανιακή ή υπαραχνεοειδής. Η έκταση της αιμορραγίας καθορίζει τη σοβαρότητα του επεισοδίου)

Συμπτώματα ενός εγκεφαλικού επεισοδίου ή παροδικού ισχαιμικού επεισοδίου

Το εγκεφαλικό επεισόδιο εκδηλώνεται με ομάδα συμπτωμάτων που διαφέρουν σημαντικά στη βαρύτητα και στη διάρκεια. Τα βασικά συμπτώματα μπορεί να είναι κάποια από τα παρακάτω:

Ξαφνική εξασθένιση μυών στο πρόσωπο, χέρι ή/και πόδι στη μια πλευρά του σώματος, μουδιάσματα στο πρόσωπο, χέρια και/ή πόδια.
Απότομη σύγχυση, δυσκολία ή αδυναμία στην ομιλία ή στην κατανόηση, ακατάλληλη εκφορά λόγου.
Ξαφνικό πρόβλημα όρασης στο ένα ή και στα δύο μάτια, διπλή όραση, θαμπή όραση Απότομη εξασθένιση ισορροπίας, πρόβλημα στη βάδιση, ζαλάδα, απώλεια ισορροπίας ή συντονισμού, προβλήματα ακοής
Εμφάνιση αιφνίδιου δυνατού πονοκέφαλου αγνώστου αιτίας
Αιφνίδια έναρξη σπασμών
Αιφνίδια απώλεια συνείδησης

Συνέπειες εγκεφαλικού επεισοδίου

Οι συνέπειες του εγκεφαλικού επεισοδίου εξαρτώνται από τη μορφή του επεισοδίου, την τοποθεσία και έκταση του εγκεφαλικού ιστού που έχει επηρεαστεί. Σημαντικό είναι ποια πλευρά του εγκεφαλικού ιστού έχει προσβληθεί, γεγονός που επηρεάζει την κλινική εικόνα του ασθενούς.

Προκύπτουν προβλήματα κινητικά, αισθητικά και γνωστικά, όπως παράλυση στη αντίθετη πλευρά από αυτή του επεισοδίου, αδυναμία, υπαισθησία, διαταραχή του λόγου και μειωμένη ικανότητα κατανόησης λόγου. Είναι επίσης δυνατό να παρουσιαστεί διαταραχή στη μνήμη, επεξεργασία σκέψεων και συναισθημάτων. Ένα εγκεφαλικό επεισόδιο συνεπάγεται μια περίοδο ψυχολογικής πτώσης ή και κατάθλιψης που επηρεάζει σημαντικά την επάνοδο του ατόμου.

Η κινητική εικόνα ενός αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου είναι η παράλυση ή πάρεση του αριστερού ή δεξιού ημιμορίου (άνω και κάτω άκρο και αποδιοργάνωση της λειτουργίας του κορμού) που ονομάζεται ημιπληγία. Στο άνω και κάτω άκρο εμφανίζεται πάρεση ή παράλυση των μυών η οποία συνοδεύεται από την εκδήλωση σπαστικότητας. Ο κορμός είναι η βάση πάνω στην οποία στηρίζονται τα άνω και κάτω άκρα. Μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο, όταν παρουσιάζεται παράλυση του αριστερού ή δεξιού ημιμορίου, παρουσιάζεται αδυναμία στήριξης από την προσβεβλημένη μεριά και αντιρροπιστικά κλίση του σώματος προς την αντίθετη πλευρά στην προσπάθεια να διατηρηθεί η στάση του σώματος.

Πρόληψη

Υπάρχουν παράγοντες που επηρεάζουν, όπως είναι η ηλικία, το φύλο και η οικογενειακή προδιάθεση. Σημαντικό είναι:

Να διατηρείτε χαμηλή την πίεσή σας
Να διατηρείτε το βάρος σας σε φυσιολογικά επίπεδα
Να προσπαθείτε να ελέγχετε όσο γίνεται το άγχος
Να ακολουθείτε υγιεινή διατροφή
Να μην καπνίζετε
Να γυμνάζεστε τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα
Να διατηρείτε χαμηλή τη χοληστερόλη σας
Να αποφεύγετε την υπερβολική κατανάλωση οινοπνευματωδών
Οι διαβητικοί είναι σημαντικό να παρακολουθούν τη γλυκόζη του αίματος τακτικά για τη μείωση του κινδύνου εγκεφαλικού επεισοδίου.

Παράγοντες κινδύνου

Οι κυριότεροι παράγοντες κινδύνου για εγκεφαλικό επεισόδιο είναι:

Η υψηλή πίεση
Το άγχος
Η έλλειψη άσκησης
Το κάπνισμα
Το υπερβολικό βάρος
Η κακή και μη ισορροπημένη διατροφή
Η υψηλή χοληστερόλη
Ο διαβήτης
Οι καρδιακές νόσοι
Η υπερβολική κατανάλωση οινοπνευματωδών ποτών
Τα αντισυλληπτικά χάπια. Οι γυναίκες που λαμβάνουν αντισυλληπτικά και είναι ταυτόχρονα είτε υπέρβαρες ή αναφέρουν συχνά ημικρανίες παρουσιάζουν μεγαλύτερο κίνδυνο εγκεφαλικού επεισοδίου.

Πρόληψη νέου επεισοδίου

Η πιθανότητα δεύτερου εγκεφαλικού είναι μεγαλύτερη τους πρώτους μήνες. Το ποσοστό δεύτερου εγκεφαλικού κυμαίνεται από 5 – 15 % ανά έτος, ανάλογα με τον τύπο του εγκεφαλικού και τους παράγοντες κινδύνου για καρδιαγγειακή νόσο.

Ο κίνδυνος δεύτερου εγκεφαλικού και θνησιμότητας είναι μεγαλύτερος για ανθρώπους που έχουν ήδη υποστεί ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο. Η αποκατάσταση στον ασθενή μετά από Αγγειακό Εγκεφαλικό Επεισόδιο

Κρανιοεγκεφαλικές Κακώσεις

Τι είναι η Κρανιοεγκεφαλική Κάκωση;

Η κρανιοεγκεφαλική κάκωση είναι ο τραυματισμός του κρανίου και του εγκεφάλου. Το κρανίο προστατεύεται από τις μήνιγγες και το εσωτερικό μυϊκό ωστόσο σε ατυχήματα όπου η πρόσκρουση είναι μεγάλη, η κάκωση είναι δύσκολο να αποφευχθεί.

Η κάκωση μπορεί να είναι κλειστή, δηλαδή ο εγκέφαλος δεν είναι εκτεθειμένος στο εξωτερικό περιβάλλον ή ανοιχτή όταν ο εγκέφαλος εκτίθεται στο εξωτερικό περιβάλλον. Σε κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις υπάρχει πολύ συχνά αιμάτωμα, το οποίο ανάλογα με την τοποθεσία του ονομάζεται υποσκληρίδιο (μεταξύ σκληράς μήνιγγας και εγκεφάλου), επισκληρίδιο (πάνω από την σκληρή μήνιγγα) ή ενδοεγκεφαλικό. Δευτερογενώς μετά την βλάβη εμφανίζεται οίδημα, το οποίο αυξάνει την ενδοκρανιακή πίεση και υπάρχει πιθανότητα συμπίεσης εγκεφαλικού ιστού και νέκρωσή του από ισχαιμία.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα δεν είναι εύκολο να προσδιοριστούν καθώς η ένταση, η φορά και το σημείο του χτυπήματος διαφοροποιούν την κλινική εικόνα. Είναι πιθανό να υπάρχουν ελαφρά συμπτώματα πλήρως αντιστρεπτά, επιληπτική κρίση, παράλυση, απώλεια συνείδησης ή κώμα, διαταραχές ομιλίας.

Αίμα ή εγκεφαλονωτιαίο υγρό που προέρχεται από τη μύτη ή το αυτί μπορεί να υποδηλώνει τραύμα του κρανίου. Το σημείο Battle (μελανιά πίσω από το αυτί), όσο και οι μελανιές στα βλέφαρα, είναι ενδεικτικά καταγμάτων της βάσης του κρανίου και σημεία κρανιοεγκεφαλικής κάκωσης.

Άλλες πιθανές βλάβες

Παράλυση / Πάρεση
Σπαστικότητα/υπερτονία μυών
Αγνωσία
Απραξία
Άλλες γνωσιακές βλάβες
Άρση αναστολών
Ευερεθιστότητα
Συναισθηματικές μεταβολές

 

ΚακώσειςΝωτιαίου Μυελού

Τι είναι κάκωση του νωτιαίου μυελού;

Η κάκωση του νωτιαίου μυελού είναι μια βλάβη που προκαλείται στα νεύρα του νωτιαίου μυελού ο οποίος βρίσκεται μέσα στο νωτιαίο σπονδυλικό κανάλι της ράχης. Οι περισσότερες βλάβες προέρχονται από διάφορους τραυματισμούς της σπονδυλικής στήλης.

Η βλάβη αυτή επηρεάζει την ικανότητα των νεύρων του νωτιαίου μυελού να στέλλει και να παίρνει μηνύματα από τον εγκέφαλο στα συστήματα του σώματος που ελέγχουν τις κινητήριες, αισθητήριες και αυτόνομες λειτουργίες κάτω από το σημείο της βλάβης.

Ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ μιας πλήρους και μιας μερικής βλάβης του νωτιαίου μυελού;

Υπάρχουν βασικά δύο κατηγορίες κακώσεων του νωτιαίου μυελού: η πλήρης και η μερική μορφή.

Στην πλήρη μορφή η βλάβη στα νεύρα είναι τέτοια που δεν επιτρέπει την μεταφορά κανενός μηνύματος από τον εγκέφαλο προς τα μέρη του σώματος κάτω από το επίπεδο της βλάβης.

Στη μερική μορφή παραμένει κάποια υπολειπόμενη κινητική και αισθητήρια δραστηριότητα κάτω από το επίπεδο της βλάβης.

Ποιος είναι ο ρόλος των σπονδύλων;

Οι σπόνδυλοι είναι εκείνα τα οστά με μορφή μεγάλων δακτυλιδιών τα οποία σχηματίζουν την σπονδυλική στήλη. Οι σπόνδυλοι παίρνουν την ονομασία τους ανάλογα με τη θέση που βρίσκονται.

Οι πρώτοι εφτά στην αρχή, στην περιοχή του λαιμού ονομάζονται αυχενικοί σπόνδυλοι. Οι βλάβες του νωτιαίου μυελού στην αυχενική μοίρα προκαλούν απώλεια της αυτονομίας της αναπνοής και απώλεια της λειτουργίας των άνω και κάτω μελών με αποτέλεσμα την τετραπληγία.

Οι δώδεκα σπόνδυλοι που ακολουθούν και βρίσκονται στην περιοχή του θώρακα ονομάζονται θωρακικοί σπόνδυλοι. Οι βλάβες στο θωρακικό επίπεδο επηρεάζουν τον θώρακα και τα πόδια και οδηγούν στην παραπληγία.

Οι πέντε σπόνδυλοι που ακολουθούν πιο κάτω είναι οι οσφυϊκοί σπόνδυλοι. Οι βλάβες στην οσφυϊκή μοίρα προκαλούν απώλεια του ελέγχου και της λειτουργίας των κάτω μελών, της ουροδόχου κύστης, του εντέρου και των σεξουαλικών λειτουργιών.

Οι τελευταίοι πέντε σπόνδυλοι είναι αυτοί της ιερής μοίρας που αρχίζει από την λεκάνη και επεκτείνεται μέχρι το τέλος της σπονδυλικής στήλης. Οι βλάβες του νωτιαίου μυελού στην περιοχή αυτή προκαλούν χαλαρή παράλυση των κινητηρίων κάτω νευρώνων με μερική απώλεια της λειτουργίας των ποδιών και δυσκολίες με την ουροδόχο κύστη το έντερο και την σεξουαλική λειτουργία.

Πόσο συχνές είναι οι βλάβες του νωτιαίου μυελού;

Έχει υπολογιστεί ότι στις Ηνωμένες Πολιτείες κάθε χρόνο συμβαίνουν 10.000 νέα περιστατικά τραυματισμού του νωτιαίου μυελού. Σήμερα υπάρχουν συνολικά 450.000 περιστατικά. Από αυτά το 82% είναι άνδρες και το 18% γυναίκες.

Ποιες είναι οι κυριότερες αιτίες τραυματικών κακώσεων του νωτιαίου μυελού;

Τα τροχαία δυστυχήματα είναι η πιο συχνή αιτία με ποσοστό 44%. Μετά οι πράξεις βίας είναι υπεύθυνες για το 24%, πτώσεις 22%, τραυματισμοί λόγω σπορ 8% και διάφορες άλλες αιτίες 2%.

Ποια είναι τα σημεία της κάκωσης του νωτιαίου μυελού;

Έντονος πόνος ή αίσθημα πίεσης στον αυχένα, στην κεφαλή ή στην πλάτη
Μυρμήγκιασμα ή απώλεια της αίσθησης στα χέρια, στα δάκτυλα, στα πόδια ή στα δάκτυλα του ποδιού
Μερική ή πλήρης απώλεια ελέγχου σε κάποιο μέρος του σώματος
Προβλήματα της διούρησης ή της αφόδευσης με ακράτεια ή κατακράτηση
Ανώμαλες αισθήσεις σφιξίματος σαν από ζώνη στο θώρακα, πόνος και αίσθηση πίεσης
Δυσκολίες αναπνοής μετά από τραυματισμό.

Ποιο είναι το ποσοστό επιβίωσης των θυμάτων τραυματισμού του νωτιαίου μυελού;

Για τους ασθενείς που θα επιβιώσουν επιβιώσουν τις πρώτες 24 ώρες μετά από το ατύχημά τους, το 85% θα είναι εν ζωή 10 χρόνια αργότερα.

Ποιες θεραπείες υπάρχουν για τις κακώσεις του νωτιαίου μυελού;

Με τα σημερινά δεδομένα δεν υπάρχει ίαση για τις βλάβες του νωτιαίου μυελού.

Όμως γίνονται με γοργό ρυθμό έρευνες με χειρουργικές μεθόδους και με φάρμακα οι οποίες προχωρούν γρηγορότερα όσο ποτέ άλλοτε.

Θεραπείες που έχουν σαν στόχο την καταστολή της εξάπλωσης της βλάβης με φάρμακα, χειρουργικές επεμβάσεις αποσυμπίεσης, μεταμόσχευση νευρικών κυττάρων, θεραπείες ανανέωσης των νευρώνων και άλλες σύνθετες θεραπείες με φάρμακα είναι μεταξύ των αξόνων θεραπείας που διερευνώνται ενεργά για να ξεπεραστούν τα σοβαρότατα προβλήματα που προκαλούν οι βλάβες του νωτιαίου μυελού.

 

ΣκλήρυνσηΚατά Πλάκας

Σκλήρυνση κατα Πλάκας και απομυελινωτικές νόσοι.

Η Σκλήρυνση κατά Πλάκας είναι μια χρόνια νευροεκφυλιστική ασθένεια του κεντρικού νευρικού συστήματος. Τα συμπτώματά της έχουν εντοπιστεί παραπάνω από έναν αιώνα και από τότε λαμβάνει μέρος σε πλήθος ερευνών. Η αιτία όμως που προκαλεί την ασθένεια παραμένει άγνωστη.

Η ηλικία εμφάνισης της κυμαίνεται από την ηλικία των 25 και μέχρι 40 συνήθως, αλλά κάποιες φορές εμφανίζεται από τα 12 έως και μετά τα 50. Τα συμπτώματα της σκλήρυνσης κατά πλάκας προκαλούνται από την απομυελίνωση που γίνεται στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Η βλάβη του νευρικού ιστού έχει ως αποτέλεσμα την δημιουργία «ουλών» στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Η αιτία της απομυελίνωσης είναι άγνωστη.

Ο εγκέφαλος μεταφράζει τα ερεθίσματα που λαμβάνονται μέσω των αισθήσεων και δίνει εντολές για να εκτελεστούν διάφορες κινήσεις και αντιδράσεις στα ερεθίσματα που προέρχονται από τα αισθητήρια όργανα που εισπράττουν την πληροφορία. Αυτή η αλυσίδα λειτουργίας αποτελείται από μια σειρά νευρώνων, που συνδέονται διαδοχικά μέσω των συνάψεων που δημιουργούν μεταξύ τους.

Η κινητική ή αισθητική πληροφορία μεταφέρεται μέσω της νευρικής ώσης η οποία είναι μια διαφορά δυναμικού, δηλαδή ρεύμα το οποίο μεταφέρεται κατά μήκος της αλυσίδας αυτής. Ο άξονας κάθε νεύρου καλύπτεται από ένα στρώμα μιας ουσίας, την μυελίνη, όπως ακριβώς και το πλαστικό επικάλυμμα ενός ηλεκτρικού καλωδίου. Η μυελίνη εξασφαλίζει τη μεταφορά των μηνυμάτων αλλά και μονώνει και προστατεύει το νεύρο επιταχύνοντας την μεταφορά τους.

Στη σκλήρυνση κατά πλάκας, η μυελίνη των νευρώνων προσβάλλεται. Βλάβη δεν παρουσιάζεται κατά κανόνα, αλλά συχνά υπάρχει βλάβη. Αν η διαδικασία της απομυελίνωσης επιτείνεται, καταστρέφεται η μυελίνη σε διάφορα σημεία, αφήνοντας κάποια πλάκα ή σκλήρυνση οδηγώντας συνεπώς στο φαινόμενο της απομυελίνωσης. Οι ουλές εμφανίζονται σε διάφορα μέρη του εγκεφάλου και/ή του νωτιαίου μυελού.

Συμπτώματα

Τα συμπτώματα της σκλήρυνσης κατά πλάκας είναι πολλά και ποικίλουν ανάλογα με την περίπτωση, ανάλογα με την βλάβη που έχουν υποστεί τα νευρικά κύτταρα και το σημείο εντοπισμού της βλάβης καθώς και τον αριθμό των εστιών.

Μερικά από τα πιο κοινά συμπτώματα είναι τα ακόλουθα:

Μυϊκή κόπωση
Διαταραχές ουροδόχου κύστης
Διαταραχές στην κίνηση και στη βάδιση
Προβλήματα όρασης
Σπαστικότητα
Πόνος (νευροπαθητικός και μυοσκελετικός)
Νοητικές διαταραχές
Συναισθηματικές διαταραχές
Διαταραχές εντέρου
Δυσλειτουργίες στύσης

Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι μια πάθηση που εξετάζεται στον άνθρωπο κατά περίπτωση, ειδικά όταν αφορά την λειτουργικότητά του όπου η κλινική εικόνα διαφέρει ακόμη περισσότερο από άνθρωπο σε άνθρωπο.

Νόσος Πάρκινσον

Τι είναι η ασθένεια Πάρκινσον;

Η ασθένεια Πάρκινσον είναι μια χρόνια νόσος της οποίας τα συμπτώματα χειροτερεύουν με την πάροδο του χρόνου.

Οι ασθενείς παρουσιάζουν τρέμουλο, δυσκαμψία, βραδύτητα (βραδυκινησία), διαταραχές της ισορροπίας και του συντονισμού. Με την προοδευτική επιδείνωση των συμπτωμάτων, ο ασθενής με Πάρκινσον, αρχίζει να έχει δυσκολίες στο περπάτημα, στην ομιλία και σε διάφορες άλλες καθημερινές του δραστηριότητες.

Η νόσος εκδηλώνεται κυρίως μετά την ηλικία των 50 ετών. Όμως δεν αποκλείεται να παρουσιαστεί και σε άλλες ηλικίες.

Οι αιτίες πρόκλησης της νόσου αποτελούν αντικείμενο ερευνών. Έχουν αναγνωριστεί ανωμαλίες στον εγκέφαλο που συνοδεύουν την ασθένεια αλλά οι αιτίες που οδηγούν στην κατάσταση αυτή βρίσκονται υπό διερεύνηση.

Στον εγκέφαλο των ασθενών με Πάρκινσον, υπάρχει απώλεια νευρώνων σε μια σημαντική λειτουργική δομή (μέλαινα ουσία) η οποία ελέγχει τη μυϊκή κίνηση. Οι νευρώνες αυτοί παράγουν την ουσία ντοπαμίνη που έχει ρόλο νευροδιαβιβαστή.

Η ντοπαμίνη έχει καθοριστικό ρόλο στο συντονισμό των κινήσεων. Μεταφέρει τα νευρικά μηνύματα μεταξύ της μέλαινας ουσίας και του ραβδωτού σώματος του εγκεφάλου που έχει βασικό ρόλο για την ομαλότητα, συντονισμό και έλεγχο των κινήσεων.

Κανένας δεν γνωρίζει τι είναι εκείνο που οδηγεί στη σταδιακή και προοδευτική καταστροφή των νευρώνων της μέλαινας ουσίας στον εγκέφαλο. Όλοι οι άνθρωποι, με την αύξηση της ηλικίας, χάνουν κάποιο αριθμό νευρώνων της μέλαινας ουσίας που παράγει την ντοπαμίνη. Όμως στους ασθενείς με Πάρκινσον παρατηρείται απώλεια του 50% ή περισσότερο των νευρώνων της μέλαινας ουσίας.

Η κατανόηση των αιτιών που ευθύνονται για την καταστροφή των νευρώνων που παράγουν ντοπαμίνη, έχει τεράστια σημασία για τη θεραπεία της νόσου.

Η επικρατέστερη θεωρία σήμερα, είναι ότι η πάθηση οφείλεται σε ένα συνδυασμό γενετικών παραγόντων και περιβαλλοντικών επιδράσεων.

Γονιδιακοί παράγοντες, κληρονομικότητα και οικογενειακή προδιάθεση

Ορισμένες παρατηρήσεις, έδειχναν ότι υπάρχει εμπλοκή γενετικών παραγόντων στη παθογένεια της νόσου Πάρκινσον. Άτομα με συγγενείς πρώτου βαθμού (γονέα, αδέλφι ή παιδί) που προσβλήθηκαν από Πάρκινσον, έχουν πιο πολλές πιθανότητες να προσβληθούν οι ίδιοι από την πάθηση σε σύγκριση με άτομα που δεν έχουν συγγενείς που προσβλήθηκαν.

Υπάρχουν επίσης σπάνιες οικογένειες στις οποίες μερικά μέλη παρουσιάζουν τη νόσο. Οι έρευνες σε τέτοιες οικογένειες επέτρεψαν να μελετηθούν τα γονίδια που εμπλέκονται στην πάθηση.

Ο ρόλος των γονιδίων στην παθογένεια της ασθένειας δεν έχει ακόμη πλήρως διαλευκανθεί. Βασικά αναγνωρίσθηκαν δύο γονίδια που παρουσιάζουν ανωμαλίες.

Το πρώτο ευθύνεται για τη σύνθεση της α-συνουκλεΐνης. Σε ασθενείς με Πάρκινσον παράγεται η εν λόγω πρωτεΐνη με αλλοιώσεις. Το δεύτερο γονίδιο εμπλέκεται σε διαταραχές του μηχανισμού με τον οποίο ο οργανισμός αποβάλλει τις άχρηστες πρωτεΐνες.

Η αύξηση της ηλικίας σχετίζεται με μεγαλύτερο κίνδυνο για πρόκληση της ασθένειας. Στους άνδρες η ασθένεια παρατηρείται με λίγο μεγαλύτερη συχνότητα από ότι στις γυναίκες.

Ο ρόλος των περιβαλλοντικών επιδράσεων

Τα μικροβιοκτόνα, εντομοκτόνα και φυτοφάρμακα, σχετίζονται με αύξηση του κινδύνου για πρόκληση της νόσου. Άτομα που εκτίθενται σε αυτά σε σημαντικό βαθμό, παρουσιάζουν με μεγαλύτερη συχνότητα Πάρκινσον σε σύγκριση με άτομα που δεν έχουν τέτοια έκθεση.

Ορισμένα φάρμακα έχουν επίσης σχετισθεί με τη νόσο.

Η αλοπεριδόλη (αντιψυχωσικό), η χλωρπρομαζίνη (αντιψυχωσικό), η μετοκλοπραμίδη (αντιεμετικό), το βαλπροϊκό νάτριο (αντιεπιληπτικό), ιδιαίτερα όταν δίνονται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, είναι σε θέση να προκαλούν συμπτώματα παρόμοια με αυτά της νόσου Πάρκινσον. Με τη διακοπή των φαρμάκων αυτών, τα συμπτώματα υποχωρούν.

Πρόσφατες έρευνες σε 5 Ευρωπαϊκές χώρες (Geoparkinson study), έδειξαν ότι εκτός από τα μικροβιοκτόνα, οι τραυματισμοί στο κεφάλι αυξάνουν τον κίνδυνο προσβολής από Πάρκινσον.

Άτομα που έχασαν τις αισθήσεις τους λόγω κτυπήματος στο κεφάλι, αθλητές του μποξ ή άλλων αθλημάτων που εμπεριέχουν κίνδυνο κτυπήματος στο κεφάλι, παρουσιάζουν περισσότερες πιθανότητες να προσβληθούν από ασθένεια Πάρκινσον. Τα επαναλαμβανόμενα κτυπήματα στο κεφάλι, αυξάνουν τον κίνδυνο προσβολής από τη νόσο.

Η σχέση μεταξύ έκθεσης στα μικροβιοκτόνα και Πάρκινσον, δείχνει ότι πιθανόν τα εν λόγω φάρμακα να αποτελούν πράγματι αιτία για τη νόσο.